Σαν άγγελος εξ’ ουρανού εμφανίστηκε μπροστά μου η Κατερίνα Τσαμπά.
Το κορίτσι αυτό _επιμελήτρια εκδόσεων, writing coach και σύμβουλος έκδοσης_ κατέφθασε ανάμεσα στους προτεινόμενους του Facebook, την πιο κατάλληλη εποχή.
Και θα σου πω το γιατί. Έχοντας περάσει ήδη πέντε φορές το περιεχόμενο του βιβλίου που ετοιμάζω με θέμα την απώλεια _μέσα από το όποιο μοιράζομαι και τη δική μου_ αισθανόμουν πως ήμουν ακόμη στο μηδέν. Βλέπεις όταν γράφεις για ένα τόσο δυσάρεστο προσωπικό βίωμα, τα συναισθήματα αναδύονται ανάμεικτα. Συνειδητοποιείς πως όχι μόνο προηγούνται και δεν τα ξεχνάς αλλά και πως για άλλη μια φορά οφείλεις να συνεχίσεις να τα διαχειρίζεσαι∙ για να μη σε καταπιούν. Επομένως πού μυαλό για επιπλέον διορθώσεις. Η θλίψη, ο θυμός, η οργή, ο φόβος, είχαν φουντώσει πάλι κι είχαν αρχίσει να μου ”γνέφουν” μόλις από τον πρόλογο του βιβλίου. Οι μνήμες από εκείνο το οδυνηρό διάστημα δεν ήταν λίγες κι όταν ξανάρθαν στο μυαλό, με αφορμή αυτό το γραπτό, ένιωσα όπως τότε… που έχασα τον πατέρα μου αιφνιδίως σε τροχαίο.
Από την άλλη η συνεργασία με επιμελητή ήταν και ρίσκο γιατί η επιμέλεια ως διαδικασία δεν είναι απλό πράγμα. Είναι απαιτητικότερη και από τη συγγραφή την ίδια.
Όταν καλείται ένας συγγραφέας να απαντήσει σε σχόλια του επιμελητή σκαλίζοντας το γραπτό του, συχνά μοιάζει άθλος. Πόσο μάλλον όταν έχει να μιλήσει για κάτι τόσο δυσάρεστο και προσωπικό.
Τα πισωγυρίσματα δε λείπουν, τα δάκρυα νιώθεις να μη στερεύουν…
Και τώρα ίσως με ρωτήσεις, αφού είναι τόσο ψυχοφθόρο για σένα, γιατί θες ντε και καλά να το εκδόσεις; Οι λόγοι δύο: Για να δικαιώσω τον μπαμπά μιας και δεν έχω άλλον τρόπο πλέον για να το καταφέρω, αλλά και για να βοηθήσω όπως μπορώ ανθρώπους που περνούν κάτι αντίστοιχο. Είναι βαθιά μου ανάγκη. Να προσπαθήσω να γλυκάνω τον πόνο τους, όχι ως ειδικός ή γκουρού, μα ως παθούσα. Άλλωστε τον ξέρω τον πόνο…
Επιπλέον η συνεργασία μου με την Κατερίνα εξελίσσεται πολύ καλά. Φαίνεται πως με τη βοήθειά της, μένω πιο εστιασμένη στην επιθυμία μου. Και αυτή είναι ξεκάθαρα μία. Να μεταφέρω όσα ένιωσα στο κοινό. Ακόμα και τα πιο βαθιά. Τα ”μέχρι χθες” ανείπωτα.
Θυμάμαι το πρώτο πράγμα που της ζήτησα πριν ακόμα συνεργαστούμε, ήταν να με πάρει από το χέρι∙ να αγκαλιάσει το γραπτό μου σαν δικό της και να το πάμε βήμα – βήμα. Όχι επειδή φοβάμαι την απόρριψη του εκδοτικού ή επειδή μετάνιωσα και δε θέλω να το μοιραστώ με το κοινό, αλλά γιατί πονάω ακόμα. Ακόμα και τώρα που το επιμελούμαι μαζί της, όσο απαντώ στα σχόλιά της ανασύρω μνήμες βαριές, δακρύζω μέσα από τις λέξεις. Αν το έκανα όλο αυτό μόνη, να διαβάζω κάθε γραμμή ξανά και ξανά μέχρι το τελευταίο κόμμα, δε νομίζω να το άντεχα.
Όμως με την Κατερίνα ο δύσκολος αυτός δρόμος της ”επιμέλειας της ζωής μου’’ έγινε πιο βατός. Και όχι, δεν είναι ψυχοθεραπεύτρια η Κατερίνα.
Η Κατερίνα Τσαμπά είναι ένας άνθρωπος με περίσσευμα εν συναίσθησης και εξαιρετική επαγγελματίας. Η χειμαρρώδης παρουσία της απλώθηκε πάνω μου σαν ζωογόνο φως και από εκεί που έπιανα τον εαυτό μου να αναβάλλει τη διαδικασία της φροντίδας του γραπτού, ήρθε και το ανέτρεψε. Την ευχαριστώ από τα βάθη της ψυχής μου για την πολύτιμη βοήθειά της.
Επομένως προχωρώ… για όσους πονούν προχωρώ, και επιπλέον το κάνω για εκείνον που έφυγε νωρίς, τόσο άδικα, πάνω σε εκείνον τον αναθεματισμένο δρόμο. Σ’ αγαπώ μπαμπά….
Αν θέλεις μπορείς να πάρεις μια γεύση από το νέο μου βιβλίο που ετοιμάζεται.
