Και ναι! Συναισθήματα όπως ο θυμός, ή ο φόβος δεν θα έπρεπε να είναι απαγορευμένα. Δεν θα ‘πρεπε να σε μαθαίνουν να τα κρύβεις κάτω από το χαλί, υποτίθεται για να μην σ’ αγγίξουν. Και υπάρχουν τέτοιες νοοτροπίες δυστυχώς!
Το κλάμα που είναι συνέπεια της λύπης δεν θα ‘πρεπε να νοείται ως αντίδραση για τους αδύναμους.
Δεν θα ελέγξεις μια κατάσταση αν επιλέξεις να πνίξεις τη θλίψη και τα δάκρυά σου βάζοντας στη θέση τους το συμπαθές χαμόγελο του αρλεκίνου!
Δεν βοηθά να προσποιείσαι ότι φοβάσαι ή ντρέπεσαι για κάτι. Δεν βοηθά να αγνοείς τα δυσάρεστα συναισθήματα και να ωραιοποιείς και να επικροτείς μόνο τα ευχάριστα. Δεν ελέγχεις μια κατάσταση αν θάψεις τον θυμό σου υποκρινόμενος πως είσαι καλά! Είναι μια τρικλοποδιά που βάζεις στον εαυτό σου και δεν αξίζει να τη βιώνεις! Ούτε εσύ ούτε καθένας από εμάς. Πόσο μάλλον τα παιδιά μας.
Κι έστω ότι μπορείς να αναγνωρίσεις πολλά συναισθήματα που νιώθεις! Σε βοήθησαν, σε έμαθαν να τα αναγνωρίζεις κι αυτοί οι άνθρωποι αξίζουν πολλά μπράβο! Γιατί έπειτα να απαγορεύσεις στον εαυτό σου να τα εκφράζει; Πώς θα μάθεις αργότερα να τα διαχειρίζεσαι; Πώς θα μάθεις να κατανοείς τα συναισθήματα και τις συμπεριφορές των ανθρώπων που σε περιβάλλουν; Μήπως είναι κάτι που δε θες; Ερωτήματα βάζω και τροφή για σκέψη!
Όλα τα συναισθήματα είναι απαραίτητα στη ζωή μας. Για κάποιο λόγο βρίσκονται εκεί για να τα νιώθουμε.
Και δεν υπάρχουν καλά και κακά συναισθήματα. Μόνο αυτά που μας προκαλούν ευφορία κι αυτά που πυροδοτούν δυσάρεστα τη διάθεσή μας. Κι είναι όμορφο και ωφέλιμο να αγκαλιάζουμε και τα δυο. Κανένα συναίσθημα δεν θα ‘πρεπε να κρύβουμε επειδή απλώς μας «χαλάει»!
Αγκάλιασέ τα όλα λοιπόν, όταν τα νιώθεις, αναγνώρισέ τα, βρες το θάρρος να τα εκφράσεις και με τον καιρό, όχι μόνο θα φτάσεις να διαχειρίζεσαι όσα προκύπτουν στη ζωή σου με σύνεση και σοφία αλλά θα έχεις καταφέρει να καλλιεργήσεις και τη δεξιότητα της ενσυναίσθησης!
