Αλήθεια… εσύ, αγαπημένε γονέα, έχεις αναρωτηθεί τι πραγματικά προσφέρει στο παιδί σου εκείνη η μικρή στιγμή που κάθεστε μαζί κι ανοίγετε ένα παραμύθι;
Ίσως να το βλέπεις σαν μια όμορφη συνήθεια πριν τον ύπνο, σαν έναν τρόπο να χαλαρώσει μετά από μια γεμάτη ημέρα. Κι όμως, μέσα σε αυτές τις λίγες σελίδες κρύβεται κάτι μεγαλύτερο. Κρύβεται ένας ολόκληρος κόσμος που βοηθά το παιδί σου να μεγαλώσει, να νιώσει, να καταλάβει και – το πιο σημαντικό – να συνδεθεί μαζί σου.
Κατ’ αρχήν, σε αυτό που αξίζει να σταθείς, είναι η σχέση που χτίζεται ανάμεσά σας εκείνα τα λεπτά.
Δεν είναι απλώς μια αφήγηση ή μια δραστηριότητα. Είναι μια παύση από όλα όσα τρέχουν καθημερινά. Είναι μια στιγμή σύνδεσης όπου το παιδί σε έχει δίπλα του ολοκληρωτικά, σε ακούει και αισθάνεται ασφάλεια. Και αυτή η ασφάλεια δε διδάσκεται αλλά βιώνεται. Η φωνή σου γίνεται γέφυρα και μέσα από τις λέξεις, αναπτύσσεται ένας δεσμός εμπιστοσύνης.Το παιδί δε θα θυμάται μόνο την ιστορία· θα θυμάται και το πώς ένιωσε πλάι σου.
Και κάπου εκεί ξεκινά κι ανοίγει περισσότερο τη φαντασία του.
Όταν του διαβάζεις ένα παραμύθι, δεν του δίνεις μονάχα έτοιμες εικόνες, όπως κάνει μια οθόνη. Καλλιεργείς τον χώρο για να δημιουργήσει. Ένα δάσος μπορεί να γίνει τεράστιο, ένας ήρωας να πάρει τη μορφή που εκείνο θέλει. Μέσα από αυτή τη διαδικασία, το παιδί δε “διασκεδάζει” απλώς· μαθαίνει να σκέφτεται, να ονειρεύεται και επιπλέον να ξεχωρίζει καταστάσεις και πράγματα, να επιλύει προβλήματα αποκτώντας αυτοπεποίθηση στο μέλλον.
Παράλληλα, χωρίς καν να το καταλάβεις, χτίζεται κι ο γλωσσικός του κόσμος.
Κάθε λέξη, κάθε φράση που επαναλαμβάνεται, κάθε διάλογος που ζωντανεύει μέσα από τη φωνή σου, γίνεται ένα μικρό λιθαράκι γνώσης. Το παιδί αποκτά πλούσιο λεξιλόγιο, εκφράζεται ευκολότερα και νιώθει πιο σίγουρο όταν επικοινωνεί. Και το όμορφο είναι πως όλα αυτά συμβαίνουν αβίαστα, χωρίς πίεση, χωρίς να μοιάζουν με “μάθημα”.
Μέσα από τα ανεκτίμητα αυτά αναγνώσματα, αρχίζει να κατανοεί και τον κόσμο των συναισθημάτων.
Βλέπει ήρωες να φοβούνται, να χαίρονται, να λυπούνται, να προσπαθούν. Και κοντά σε αυτούς, αναγνωρίζει τον εαυτό του και τι αισθάνεται. Ένας φόβος που ίσως και να μην μπορούσε να εξηγήσει, τώρα παίρνει μορφή και γίνεται πιο μικρός. Μια δυσκολία που το μπέρδευε, τώρα αποκτά λύση ή γίνεται πιο διαχειρίσιμη. Διαπιστώνει πως δεν είναι μόνο του. Το παραμύθι γίνεται ένας καθρέφτης, αλλά και μαζί ένας σημαντικός οδηγός.
Επίσης χωρίς να χρειαστεί να πεις ούτε μία “διδακτική” κουβέντα, το παιδί έρχεται σε επαφή με αξίες κι αρχίζει να τις καταλαβαίνει.
Το παραμύθι το κάνει αυτό. Η καλοσύνη, η επιμονή, το θάρρος, η δύναμη της αγάπης, η ψυχραιμία… όλα περνούν μέσα από μια ιστορία, φυσικά, σχεδόν μαγικά. Και το πιο σημαντικό; Δεν του λες τι να κάνει· νιώθει πως το ανακαλύπτει μόνο του.
Και κάπου μέσα σε όλα αυτά, δημιουργείται μια σταθερότητα που το παιδί χρειάζεται.
Το βραδινό σας ‘’ραντεβού’’ γίνεται μια μικρή ιεροτελεστία, μια ήρεμη στιγμή που σηματοδοτεί το τέλος της ημέρας. Και σε έναν κόσμο που αλλάζει διαρκώς, αυτή η σταθερότητα είναι ένα από τα πιο πολύτιμα δώρα που μπορείς να του δώσεις.
Μα το πιο όμορφο απ’ όλα είναι πως το παραμύθι δεν τελειώνει όταν κλείσει το βιβλίο. Τότε είναι που ξεκινά μια άλλη, μια εξίσου σημαντική ώρα. Η ώρα της συζήτησης.
Οι ερωτήσεις και τα “γιατί” που προκύπτουν είναι η φυσική συνέχεια. Μέσα από αυτά, μαθαίνεις το παιδί σου καλύτερα, ακούς κι ανακαλύπτεις πώς σκέφτεται, τι το αγγίζει, τι το προβληματίζει, τι το ενοχλεί.
Δε χρειάζεται να είσαι τέλειος γονέας για να προσφέρεις όλα αυτά στο παιδί. Αρκεί να είσαι παρών. Και είσαι, γιατί με λίγα λεπτά από τον χρόνο σου, με την οικεία φωνή σου, με κάποια όμορφη ιστορία να εξελίσσεται, είσαι παρών.
Και κάπου εδώ σε προσκαλώ να αποδεχτείς μια μικρή και απλή αλήθεια:
Δε χρειάζεται να είσαι τέλειος γονέας για να προσφέρεις όλα αυτά στο παιδί. Αρκεί να είσαι παρών. Και είσαι, γιατί με λίγα λεπτά από τον χρόνο σου, με την οικεία φωνή σου, με κάποια όμορφη ιστορία να εξελίσσεται, είσαι παρών.
Το παραμύθι δεν είναι απλώς ένα βιβλίο. Είναι μια εμπειρία που μένει.
Κι αν νιώθεις πως θέλεις να προσφέρεις στο παιδί σου ιστορίες που μιλούν στην καρδιά, που καλλιεργούν την αγάπη και τη σύνδεση, μπορείς να ξεκινήσεις με το παραμύθι μου τον ‘’Ποτ’’ το ξωτικό της Αγάπης, μια τρυφερή ιστορία για μικρούς και μεγάλους που έχει γραφτεί ακριβώς με αυτήν την πρόθεση.
Αν πάλι θέλεις να κάνεις αυτές τις στιγμές ακόμη πιο συχνές και χιουμοριστικές, αξίζει να ανακαλύψεις και το πρώτο μου παραμύθι, το ‘’Μια φρουτιέρα ζαβολιές’’ αφού κάθε ιστορία έχει πάντα κάτι σπουδαίο να δώσει.
Κι ένα tip!
Για να ξεκινήσει η μαγεία της συζήτησης, κάνε την αρχή και ρώτα το παιδί.
- “Εσύ τι θα έκανες στη θέση του ήρωα;”
- “Γιατί νομίζεις ότι ένιωσε έτσι;”
- “Ποιο σημείο σου άρεσε πιο πολύ;”
Κάπως έτσι, μπαίνεις κι εσύ στον δικό του ξεχωριστό κόσμο.
