Την αναγνώριση της διαφορετικότητας οφείλουμε να την επιδιώκουμε συνεχώς… κι όσο ανασαίνουμε. Δεν είναι κάτι που θα γίνει μια φορά και τέλος! Γιατί;
Γιατί πολύ απλά όλοι κάθε μέρα αλλάζουμε και πολλές φορές ούτε που το καταλαβαίνουμε.
Και δε λέω πως είναι εύκολο. Οποιοδήποτε γνώριμο και οικείο χαρακτηριστικό του συνανθρώπου μας ξαφνικά αλλάξει, εγκυμονεί κίνδυνο για αντιδράσεις και λογομαχίες, αν δεν το επεξεργαστούμε, αν δεν το συζητήσουμε μαζί του και προπαντός, αν δεν το αναγνωρίσουμε!
Όμως…
Αν κάθε φορά που διαπιστώνεις ότι άλλαξε κάτι στη συμπεριφορά του συνανθρώπου σου κι αντί να θυμώσεις προκαλώντας συγκρούσεις, καθίσεις ήρεμα δίπλα του, τον ακούσεις δίνοντάς του την ευκαιρία να σου εξηγήσει αυτό το «γιατί» κι έπειτα διατυπώσεις και τη δική σου ματιά και φυσικά κι ανάποδα, τότε είστε σε καλό δρόμο κι οι δυο! Ποιος δρόμος είναι αυτός; Ο δρόμος της αρμονικής συνύπαρξης.
Αν δε μάθουμε να συνυπάρχουμε, δε ζούμε! Επιλέγουμε δίχως να το καταλαβαίνουμε τη μοναξιά.
Γινόμαστε μέρος μιας Βαβέλ που διέπεται από ασυνεννοησία. Μια ασυνεννοησία που οδηγεί στην απομόνωση, στην περιθωριοποίηση και σε βάθος χρόνου κοστίζει στην ψυχική μας υγεία.
Θες λοιπόν να αποδεχτείς τη διαφορετικότητα του άλλου; Εγώ ναι.
Θες λοιπόν να ‘σαι μόνος; Εγώ όχι.
Τα τρία άρθρα για την αξία της διαφορετικότητας γράφτηκαν με αφορμή το παραμύθι μου “Μια φρουτιέρα ζαβολιές”.
Αν δεν τα έχεις διαβάσει όλα, μπορείς να ξεκινήσεις από το πρώτο ΠΑΤΩΝΤΑΣ ΕΔΩ
