Ο λόγος για τον Φαίδωνα Καστρή που έτυχε να γνωρίσω αρχικά μέσα από τα Social Media.
Οι φωτογραφίες από διάφορες παραστάσεις του στο προφίλ του, με έκαναν να νιώθω πως ό,τι ερμήνευε το ζούσε. Μόνο από το βλέμμα του και τις εκφράσεις του προσώπου που έπαιρνε, μπορούσα να το δω. Αυτό για μένα, ούσα θεατρόφιλη ως το κόκκαλο, αλλά κι επειδή ασχολούμαι με τη θεατρική συγγραφή, με μάγευε. ‘’Αν μέσα από κάτι στατικό όπως μια φωτογραφία βλέπεις τόση ζωντάνια, φαντάσου….’’ έλεγα ‘’πώς θα είναι στη σκηνή’’.
Γι΄ αυτό πήγα να δω τον Φαίδωνα Καστρή στο Παγκράτι. Και επιβεβαιώθηκα. Μέσα από τον ρόλο της Μαρί-Πιερ που ερμήνευσε μπήκε στην καρδιά μου αμέσως!
Στις παραπάνω φωτογραφίες _των όποιων τα δικαιώματα δε μου ανήκουν εννοείται_ μπορείς να διακρίνεις το μοναδικό ταλέντο που είναι ο Φαίδων Καστρής. Η πρώτη και η δεύτερη από αριστερά, είναι από την παράσταση ”Πέρσες” (στο θέατρο Φούρνος και στην αγαπημένη Επίδαυρο αντίστοιχα, παλαιότερα το 2006), και η τρίτη είναι από την παράσταση ΄΄Την Τρίτη στο Super Market” όπου υποδύεται την τρανς Μαρί-Πιερ.
Για μένα ήταν τιμή που γνώρισα τον Φαίδωνα αφού διαπίστωσα εκείνο το βράδυ με τι αποκαλυπτική δύναμη ξεδίπλωσε και ερμήνευσε τον ρόλο της Μαρί-Πιερ. Εξάλλου πώς αλλιώς να αναδειχθεί ένα κείμενο _πέρα της σκηνοθετικής ματιάς_ αν οι ηθοποιοί δε δίνουν την ψυχή τους πάνω στο σανίδι; Αν δε γίνονται οι ίδιοι για λίγο, οι χαρακτήρες που ενσαρκώνουν;
Ας δούμε όμως την υπόθεση του έργου γιατί αξίζει! Ένας κατ’ εμέ εκπληκτικός μονόλογος του Γάλλου συγγραφέα Εμμανουέλ Νταρλέ.
Η Μαρί-Πιερ επιστρέφει εκεί απ’ όπου κάποτε έφυγε αποφασισμένη να μην ξανακοιτάξει πίσω. Στη γειτονιά των παιδικών της χρόνων, στους δρόμους που γνώρισαν τα πρώτα της βήματα, στα πρόσωπα που τη θυμούνται ακόμη ως Ζαν-Πιέρ. Έφυγε για να μπορέσει να υπάρξει όπως πραγματικά είναι, να διεκδικήσει τον εαυτό της μακριά από τα βλέμματα, τις προσδοκίες και τις ταυτότητες που της είχαν επιβληθεί. Όμως η ζωή έχει τον δικό της τρόπο να μας καλεί πίσω στις ρίζες μας.
Μετά τον θάνατο της μητέρας της Μαρί-Πιερ, ο ηλικιωμένος πατέρας της Αντρέ, μένει μόνος. Και εκείνη, παρά τις αποστάσεις που τους χωρίζουν —τόσο τις χιλιομετρικές αλλά κυρίως τις συναισθηματικές— παίρνει μια απόφαση: Nα επιστρέφει κάθε Τρίτη στο πατρικό της σπίτι για να τον φροντίζει. Κάθε Τρίτη, με το πρώτο τρένο της ημέρας φτάνει στο σπίτι που μεγάλωσε και βυθίζεται σε μια τελετουργία καθημερινής αγάπης. Καθαρίζει το σπίτι, πλένει, σιδερώνει, τακτοποιεί όσα ο χρόνος και η φθορά αφήνουν πίσω τους. Κι έπειτα, όπως κάθε εβδομάδα, συνοδεύει τον πατέρα της στο Σούπερ Μάρκετ της γειτονιάς για τα ψώνια τους.
Κι εκεί είναι που το φαινομενικά ασήμαντο αποκτά τεράστιες διαστάσεις.
Γιατί αυτό που για τους περισσότερους είναι μια απλή διαδρομή της καθημερινότητας, για τη Μαρί-Πιερ μετατρέπεται σε μια δημόσια δοκιμασία. Μέσα στους διαδρόμους του Σούπερ Μάρκετ, ανάμεσα σε καρότσια, προσφορές και συνηθισμένες κουβέντες, η παρουσία της μοιάζει να διαταράσσει την κανονικότητα των άλλων. Τα βλέμματα στρέφονται πάνω της. Κάποια είναι αμήχανα, κάποια ειρωνικά, άλλα σκληρά. Η διαφορετικότητά της γίνεται θέαμα, αντικείμενο παρατήρησης, μια αθέλητη έκθεση μπροστά σε ανθρώπους που δεν προσπαθούν να τη γνωρίσουν, αλλά αρκούνται να την κρίνουν.
Κι εσύ, ως θεατής, βρίσκεσαι διαρκώς δίπλα της.
Την ακολουθείς σε κάθε βήμα αυτής της εβδομαδιαίας επιστροφής. Ακούς τις σκέψεις της, τις αναμνήσεις που την κατακλύζουν, τις πληγές που δεν έχουν ακόμη επουλωθεί.
Βλέπεις έναν άνθρωπο που παλεύει να συμφιλιώσει το παρελθόν με το παρόν, την ανάγκη για αποδοχή με την ανάγκη να παραμείνει πιστός στον εαυτό του.
Το έργο ‘’Την Τρίτη στο Σούπερ Μάρκετ’’ δεν είναι απλώς η ιστορία μιας τρανς γυναίκας που επιστρέφει στο πατρικό της σπίτι.
Είναι μια βαθιά ανθρώπινη ιστορία για την οικογένεια, την αγάπη που επιμένει ακόμη κι όταν δε βρίσκει τις σωστές λέξεις να εκφραστεί, για τη μοναξιά, τη φροντίδα και την αδιάκοπη αναζήτηση της αποδοχής. Μέσα από τις πιο καθημερινές πράξεις αποκαλύπτονται οι μεγάλες συγκρούσεις της ζωής: η ανάγκη να ανήκεις, να σε βλέπουν γι’ αυτό που πραγματικά είσαι και να συνεχίζεις να αγαπάς, ακόμη κι όταν ο κόσμος γύρω σου δυσκολεύεται να σε καταλάβει.
Ένα έργο τρυφερό, συγκινητικό που σε προσκαλεί όχι απλώς να παρακολουθήσεις μια ιστορία, αλλά να αναμετρηθείς με τα δικά σου βλέμματα, τις δικές σου βεβαιότητες και την ίδια την έννοια της αποδοχής.
Α, δε σου είπα! Παραλίγο να το ξεχάσω.
Μέσα την παράσταση ο Φαίδων κι εγώ την κάναμε την κουβεντούλα μας. Και κοντά στον ενθουσιασμό μου που τον γνώρισα, τα συγχαρητήρια που του έδωσα, του έδωσα και ένα αντίτυπο του παραμυθιού μου ”Μια φρουτιέρα ζαβολιές”.
