Μια αρχή που έρχεται παρέα με μια αλήθεια μου που επιθυμώ να μοιραστώ μαζί σου.
Για να είσαι εδώ ξέρεις ποια είμαι. Το όνομά μου το ξέρεις. Μαρία Γεωργίου Λουκάκη. Μα αν τονίζω το Γεωργίου κάθε φορά είναι γιατί για μένα είναι τιμή κι απόφαση συνειδητή να το φέρω μέχρι ν’ αφήσω τον κόσμο αυτό. Να το φέρω, όχι γιατί φοβάμαι μήπως και μπλέξω με συνωνυμίες, αλλά γιατί είμαι πραγματικά μια περήφανη κόρη. Η κόρη του Γεωργίου Λουκάκη. Ενός ανθρώπου που 20 χρόνια τώρα εξακολουθεί να λείπει απ’ τη ζωή μου και τη ζωή των δικών μου έχοντας αφήσει ένα αναντικατάστατο κενό.
Ίσως γιατί ήταν αυτός που ήταν.
Ένας στοργικός πατέρας και βιοπαλαιστής που μας φρόντιζε και μας είχε κάτω από τα φτερά του, κάτω από μια ομπρέλα που ξεχείλιζε αγάπη.
Ίσως να φταίει ο τρόπος που τον χάσαμε.
Αιφνίδιος, σκληρός, από εκείνους που σοκάρουν, κι απ’ τη μια στιγμή στην άλλη, φτάνεις να τρέμεις, να σε λούζει κρύος ιδρώτας, να σε καταπνίγουν συναισθήματα σωρό, γιγαντώμενα, μέχρι να ουρλιάξεις πως δεν αντέχεις άλλο.
Για όλα αυτά τα παραπάνω αλλά και για άλλα τόσα που δεν αναφέρω εδώ σε αυτό το άρθρο, σου λέω αυτό:
Το Non Fiction βιβλίο μου, μια αυτοβιογραφική κατάθεση ψυχής, αλλά και παράλληλα ένα βιβλίο με συμβουλευτικό χαρακτήρα μετά από έρευνα για τη διαχείριση της απώλειας κάθε είδους, φτάνει στο τέλος της επιμέλειάς του. Όλους λίγο πολύ μας έχει αγγίξει. Η εμπειρία μου, τα συναισθήματά μου, οι αντιδράσεις μου κι όλα όσα τόλμησα για να κάνω το επόμενο βήμα, όλα εκεί σ’ αυτές τις σελίδες. Ένα ξεγύμνωμα ψυχής, για να με γνωρίσεις λίγο περισσότερο.
Ελπίζω σύντομα και με τη φωνή που μου χαρίζει απλόχερα ο λόγος, να δώσω σάρκα και οστά σ’ αυτό το γραπτό, όχι μόνο για να δικαιώσω τον μπαμπά μιας και τ’ ορκίστηκα άδικα χάθηκε και νιώθω πως του το χρωστώ αλλά κι επειδή υποσχέθηκα βαθιά στον εαυτό μου να κάνω ό,τι μπορώ και μέσα απ’ την καρδιά μου, για να βοηθήσω όσους υποφέρουν, όσους πονούν για να πάνε παρακάτω.
Μα κι επιπλέον η εμπειρία μου φωνάζει…..
Η ζωή όσο κι αν δείχνει το σκληρό της πρόσωπο, ξέρει ν΄ ανοίγει και τον δρόμο προς την ευτυχία.
