Και ήταν αποθέωση.
Η συζήτηση που έκανα λοιπόν με αυτό το γλυκό κορίτσι για το παραμύθι μου ”Μια φρουτιέρα ζαβολιές” ήταν το κάτι άλλο.
Η ιστορία μου αυτή, για όσους δεν την ξέρουν κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Φυλάτος και το κείμενό της βραβεύτηκε σε λογοτεχνικό διαγώνισμό που συμμετείχα, πριν καν εκδοθεί. Βασικό της μήνυμα είναι η αξία της διαφορετικότητας. Πόσο σημαντικό είναι δηλαδή να αποδεχόμαστε και να σεβόμαστε τη διαφορετικότητα του συνανθρώπου μας, χωρίς να κρίνουμε. Με αφορμή αυτό το μήνυμα ξεκίνησα μια ωραία κουβέντα, με τη γλυκιά γαλανομάτα Έλλη.
Κι ορίστε ο διάλογος μεταξύ μας που κατέγραψα και σας αναρτώ. Απολαύστε τον.
-Δε μου λες Έλλη μου… τα φρούτα έχουν διαφορές;
-Ναι.
-Τι διαφορές έχουν δηλαδή;
-Έχουν άλλο σχήμα.
-Και τι άλλο;
-E (σκέπτεται) έχουν άλλο χρώμα.
-Γεύση έχουν άλλη; Διαφορετική το ένα από το άλλο;
-Ναι, αλλά εγώ τα τρώω όλα! Είναι όμορφα.
-Όλα;
-Ναι…
-Μωρέ μπράβο! Είσαι υπέροχη. Γιατί εγώ να φανταστείς δεν τα τρώω όλα.
-(μουτρώνει) Εμένα μ΄ αρέσουν όλα!
-Είσαι φοβερή! Για πες μου Έλλη μου! Αν ήσουνα κι εσύ φρουτάκι και πήγαινες σε ένα φρουτοσχολείο μαζί με άλλα φρούτα, θα έκανες παρέα όλα τα φρουτάκια;
-Δεν πάνε σχολείο τα φρούτα.
-Σωστά, έχεις δίκιο! Αλλά στα παραμύθια όλα μπορούν να γίνουν, έτσι δεν είναι;
-Ναι.
-Συμφωνείς;
-Ναι, συμφωνώ.
-Αν λοιπόν πήγαιναν σχολείο τα φρουτάκια κι ήσουν κι εσύ ένα φρουτάκι και πήγαινες στο ίδιο σχολείο, θα τα έκανες παρέα;
-Ναι. Θα τα έκανα παρέα όλα.
-Δηλαδή θα ήσασταν αγαπημένοι.
-Ναι. Θα ήταν όλοι φίλοι μου!
-Κι οι φίλοι δεν τσακώνονται; Είναι πάντα αγαπημένοι;
-(διστακτικά) Όχι μερικές φορές τσακώνονται…
-Και που συναντάμε τσακωμούς δηλαδή;
-Στο σχολείο. Όταν παίζουμε, πέτρα ψαλίδι χαρτί.
-Και πού αλλού;
-(διστακτικά) Ε, οι άνθρωποι τσακώνονται.
-Γιατί πιστεύεις τσακώνονται;
-Δεν ξέρω.
-Για σκέψου λίγο ακόμα.
-Ε…. (σκέφτεται) δεν είναι ίδιοι!
-Πολύ σωστά. Έχουν λοιπόν διαφορές, σωστά;
-Ναι αλλά δεν πρέπει όμως γιατί μετά έχουν θυμό και λύπη.
-Πόσο δίκιο έχεις Έλλη μου! Μιλάς πολύ ώριμα. Το ακτινίδιο σου αρέσει;
-Πολύ! Έχει βιταμίνες.
-Έτσι μπράβο. Ξέρεις το ακτινίδιο στο παραμύθι που κρατάς στα χέρια σου δεν είναι ολόκληρο του λείπει μια φέτα.
-Ναι… γιατί όμως;
-Έτσι φύτρωσε (βάζει τα γέλια). Αν έβλεπες το ακτινίδιο στον δρόμο και του έλειπε μια φέτα τι θα του έλεγες;
-Θα του έλεγα… ε…. δεν πειράζει κι έτσι είσαι πολύ ωραίο! Και θα του έκανα μια αγκαλιά.
Ε, πέστε μου εσείς βρε παιδιά μετά από αυτό, αν θα μπορούσατε να σταθείτε από τη λιγούρα. Γιατί εγώ, λιγώθηκα!
Ευχαριστώ από καρδιάς τους γονείς της μικρής Έλλης που μου επέτρεψαν να αναρτήσω τη μίνι αυτή κουβεντούλα που είχα τη χαρά να κάνω με το πεντάχρονο θεσπέσιο πλάσμα τους.
