Μα τι τιμή ήταν αυτή από τη διεύθυνση να λάβω τέτοια πρόσκληση.
Έχω μεγάλη χαρά που και φέτος όπως και πέρσι, το 33ο Δημοτικό Σχολείο Πειραιά, το σχολείο που πήγαινα κι εγώ, με κάλεσε για να μιλήσω στα παιδιά για τα μηνύματα του παραμυθιού!
Κι όσο τα κοιτούσα βρε παιδιά αυτά τα δευτεράκια τόσο μου θύμιζαν γνώριμα πρόσωπα παλιών συμμαθητών. Μπορεί να ήταν η ιδέα μου, μα πραγματικά αυτήν την αίσθηση είχα. Τι να ‘κανα όμως; Να τα ρωτούσα ένα ένα, ποιανού είσαι εσύ;
Πέρα από όλα αυτά όμως σημασία έχει ότι περάσαμε τέλεια με τα παιδιά! Εκφράσαμε συναισθήματα, μιλήσαμε για το πόσο σημαντικό είναι να αποδέχεσαι τη διαφορετικότητα του διπλανού σου, μαντέψαμε τα φρούτα. Τα παιδιά το χάρηκαν κι η αλήθεια είναι πως δεν τα άφησα λεπτό. Και πιστέψτε με, αυτά τα δύο τμήματα της Δευτέρας είχαν πολλά να πουν.
Να λοιπόν μια γεύση από εκείνη τη μέρα.
Ελπίζω σε πολλές ακόμα τέτοιες δράσεις και θα τις επιδιώξω. Γιατί βλέποντας τα παιδιά, γίνομαι κι εγώ παιδί. Βρίσκω την παιδική μου αθωότητα που πιστεύω πως όλοι λίγο πολύ έχουμε την ανάγκη να τη βρίσκουμε.
