Τα βιβλία μου
Τρία είναι, μα έρχεται και τέταρτο!
Ποιητική συλλογή
Η ποιητική μου “Ευαισθησίες Ψυχής” δημιουργήθηκε κάτω από περίεργες συνθήκες.
Ως ιδιοέκδοση _και χωρίς την παραμικρή συμμετοχή και στήριξη εκδοτικού οίκου_ έπρεπε να φροντίσω εγώ προσωπικά τη διαφήμιση και προώθηση του βιβλίου επιστρατεύοντας τόσο τις δυνάμεις μου, όσο και την ίδια μου την οικογένεια!
Και διαφήμιση δια στόματος και δια ζώσης εννοώ, αφού το 2001 που εκδόθηκε, social media δεν υπήρχαν. Μόνο τύπος και ραδιόφωνο.
Για να προσφέρω λοιπόν το μικρό λιθαράκι μου στον πολιτισμό, με τα τότε λογιστικά δεδομένα, έπρεπε να δηλώσω ελεύθερος επαγγελματίας _παράλληλα με την υπαλληλική μου δουλειά_ να έχω τρυπημένα μπλοκ και να πάρω τους δρόμους να δώσω βιβλία παρακαταθήκη. Επίσης δεν είχα ιδέα πως μπορούσα να συνεργαστώ μεμονωμένα με διανομείς. Νόμιζα πως ήταν προνόμιο των εκδοτικών, επομένως το απέκλεισα χωρίς καν να το ψάξω. Δεν υπήρχε κάποιος να με διαφωτίσει. Ακόμη και στην Ένωση Ελλήνων Λογοτεχνών που ήμουν μέλος, η Ποίηση ήταν εκτυπωμένη σε απλό τυπογραφείο! Πόσο δύσκολη εποχή για τη “μητέρα των τεχνών!”
Όπως καταλαβαίνεις, κάθε βήμα που τολμούσα τότε, ήταν στον αέρα. Γι΄ αυτό οι “Ευαισθησίες Ψυχής” με πόνεσαν μέχρι να ενσαρκωθούν και να αρχίσουν να ταξιδεύουν.
Όμως είχα θάρρος, πείσμα και τσαγανό! Είχα την τύχη να γνωρίσω αξιόλογους ανθρώπους και πλέον η συλλογή αυτή που μετρά σχεδόν 24 χρόνια ζωής ήρθε καιρός, να ταξιδέψει κι άλλο. Βλέπεις, το ταξίδι ενός βιβλίου δε σταματά ποτέ, εκτός αν εσύ το επιλέξεις! Αυτό πιστεύω προσωπικά!
Και γιατί το αποφάσισα; Γιατί τώρα γνωρίζω, τώρα μπορώ να μάθω πολλά ακόμα εφόσον το θελήσω, και επιπλέον έμαθα και ξέρω! Μα προπαντός επειδή έχω τα μέσα που κάποτε μου έλειπαν!
Εξάλλου όπως έλεγε κι ο Πλάτων : «Την ποίηση οφείλουμε να τη μοιράζουμε». Γιατί; «Γιατί η ποίηση είναι ένα πράγμα ανάλαφρο, ιερό και φτερωτό!»
Για τις “Ευαισθησίες Ψυχής”
Νέος Κόσμος, 10 Μαϊου 2002
Ένθετο Εφημερίδας Ελευθεροτυπίας “Βιβλιοθήκη”
Μαρία Γ. Λουκάκη – Αυτοέκδοση (σελ 128) Πρώτη ποιητική συλλογή φορτισμένη από την ορμή της νεότητας, που επιθυμεί να ζήσει τη ζωή εδώ και τώρα και δεν της δίνεται. Με οδηγό τα αισθήματα οδηγεί το ποίημα στον δρόμο που πηγαίνει προς το μέρος μιας πάλλουσας καρδιάς.
Βασίλης Καλαμαράς
Δημοσιογράφος
Παραμύθι
Το παραμύθι μου “Μια φρουτιέρα ζαβολιές” αποφάσισα να το εκδώσω μόλις βραβεύτηκε το πρωτόλειο κείμενό του.
Και η αλήθεια είναι πως δε δυσκολεύτηκα να το γράψω. Αν κάτι με προβλημάτισε προς στιγμή και προτού το εκδώσω, ήταν ο περιορισμός των λέξεων που αναφερόταν ως όρος στην προκήρυξη του λογοτεχνικού διαγωνισμού παραμυθιού που συμμετείχα.
Γιατί αναρωτιόμουν : Πώς να δημιουργήσεις ένα άρτιο παραμύθι με μόλις 600 λέξεις; Αυτός ήταν ο όρος και δε στο κρύβω πως πισωγύρισα για λίγο. Όμως σύντομα σκέφτηκα δυο πράγματα που με ώθησαν προς το επόμενο βήμα.
Το ένα ήταν, τι μας ζητούσαν να κάνουμε στο σχολείο συνήθως σε ένα μακροσκελές κείμενο; Περίληψη, φυσικά. Το άλλο ήταν, τι κοινό έχει ένα παιδικό βιβλίο με ένα μυθιστόρημα; Ασχέτως λεπτομερειών δομής, έχουν και τα δύο αρχή, μέση και τέλος. Έτσι, κατάφερα να προσπεράσω κάθε ενδοιασμό, και δήλωσα ταχύτατα συμμετοχή στον διαγωνισμό καθώς έληγε την ίδια μέρα! Πού να φανταστώ πως άνοιγα εν αγνοία μου ένα νέο μονοπάτι, αυτό της συγγραφής παιδικών παραμυθιών;
Κι αυτό ήταν! Το παραμύθι στην πρώτη του μορφή συντάχτηκε σε μιάμιση ώρα. Τόσο χρειάσθηκε για τη συγγραφή και την επιμέλειά του για να σταλεί στον διαγωνισμό.
Ένα χρόνο μετά που ενημερώθηκα για τη βράβευση, πήρα την απόφαση να το εκδώσω. Αγαπώ πολύ τα παιδιά και επιπλέον δεν ήθελα να μείνει στο συρτάρι. Μετά τη συμφωνία μου με τις εκδόσεις Φυλάτος, σμίλεψα εκ νέου το περιεχόμενο και οι 600 λέξεις φυσικά, τετραπλασιάστηκαν!
Το “Μια φρουτιέρα ζαβολιές” το ταξιδεύω πλέον όπως του αξίζει, με συνεντεύξεις, βιβλιοκριτικές, παρουσιάσεις σε σχολεία και παιδότοπους. Όμως τους αναγνώστες του, μικρούς και μεγάλους, θέλω να τους ακούω μέσα απ’ τα feedbacks και τις αξιολογήσεις τους.
Για το “Μια φρουτιέρα ζαβολιές”
Πειραιάς, 12 Σεπτεμβρίου 2023
Θερμά συγχαρητήρια στην κυρία Μαρία Λουκάκη για αυτό το υπέροχο παραμύθι! Ήταν κάτι το διαφορετικό και συναρπαστικό σε σχέση με όλα τα άλλα παραμύθια! Εγώ και ο γιος μου το λατρέψαμε! Αξίζει να το προμηθευτεί κάποιος!
Νάγια Τσαλίκη
Οδοντίατρος – Μαμά
Παραμύθι
Το παραμύθι μου “Ποτ” αποφάσισα να το εκδώσω γιατί θεώρησα πως η ιστορία του άξιζε να εμπλουτιστεί με πλήρη εικονογράφηση.
Είναι γεγονός πως θα μπορούσα να μείνω στην πρώτη του έκδοση _πολύ αξιόλογη ομολογώ_ η οποία ήταν μέσα από την Ανθολογία των εκδόσεων Λευκό Μελάνι. Όμως επειδή στα συλλογικά έργα, δεν μπορείς να ξανοιχτείς επιμερίζοντας το κείμενο όπως εσύ θέλεις και εμπλουτίζοντάς το με εικόνες, πήρα την απόφαση να προχωρήσω σε μια δουλειά με αυτά τα χαρακτηριστικά.
Και έτσι το ένα έφερε το άλλο. Ζυγίζοντας τα πράγματα, και ειδικά γι΄αυτό το παραμύθι, αποφάσισα να πλεύσω για λίγο και προς το μονοπάτι της εικονογράφησης.
Γιατί είπα: Αφού βρε Μαρία ήδη έχεις φανταστεί τους ήρωές σου, ήδη έχεις σκιαγραφήσει μέσα σου το σκηνικό στο οποίο ζουν, γιατί να μη ζήσεις αυτή τη διαδρομή σε όλο της το μεγαλείο;
Αποφάσισα να το πάρω λοιπόν όλο πάνω μου. Βήμα βήμα από το πρώτο στοιχείο έως το τελευταίο της εικονογράφησης χτίζοντας λίγο λίγο την ιστορία του Ποτ. Μια ιστορία όπως την είχα εδραιώμενη οπτικά στο μυαλό μου από την πρώτη στιγμή που την έγραψα.
Συμπηρωματικά λόγω του ιδιαίτερου περιεχομένου του παραμυθιού, ήθελα να ακουστεί περισσότερο.
Το βιβλίο ενισχύει την αξία της αγάπης, της ελπίδας και της εσωτερικής ψυχικής δύναμης. Είναι για τα παιδιά ένα εργαλείο για να διαχειρίζονται τον πόνο, τη θλίψη μιας απώλειας, να βρίσκουν το χαμόγελό τους όταν εκείνο χάνεται.
Και κάπως έτσι έριξα τον Ποτ στα βαθιά.
Η συνεργασία μου με τις εκδόσεις Bookstars που ανέλαβε το δέσιμο του βιβλίου και τη διανομή του σε πάνω από 400 βιβλιοπωλεία εξελλίσσεται υπέροχα. Ο “Ποτ” ξεκίνησε το ταξίδι του κι ελπίζω να αγκαλιαστεί τόσο από τα παιδιά όσο και από τους ενήλικες.
Εύχομαι να στολίσει πολλές βιβλιοθήκες και θα κάνω ό,τι καλύτερο μπορώ για να το ταξιδέψω μακριά. Πιστεύω πολύ στο βαθύ μήνυμα που πρεσβεύει…
Για τον “Ποτ”
Αθήνα, 29 Αυγούστου 2025
Ο “Ποτ” δεν είναι απλώς ένας χαρακτήρας. Είναι η φωνή της ζωής που μας καλεί να μη φοβηθούμε τη μοναξιά∙ να δώσουμε μορφή σε ό,τι αγαπήσαμε, να το μεταμορφώσουμε σε φως που θα μας συντροφεύει όσο κι αν όλα γύρω σκοτεινιάζουν. Έτσι, ο αναγνώστης δε διαβάζει μόνο μια ιστορία∙ καλείται να βιώσει ένα ταξίδι. Ένα ταξίδι μέσα στη σιωπή και την απουσία, που όμως στο τέλος του φωτίζεται από την αδιαπραγμάτευτη αλήθεια: η αγάπη είναι το μόνο που δεν χάνεται ποτέ!!!
Μαρία, σε ευχαριστώ πολύ για την τιμή που μου έκανες να γράψω σήμερα για σένα.
Με πολλή αγάπη
Φωτεινή Κοντοπούλου
Νηπιαγωγός – Συγγραφέας
Όμως ασχολούμαι και με άλλα δημιουργικά πράγματα αυτόν τον καιρό.
Έχουν σχέση με τα παιδιά που τόσο πολύ αγαπώ και που μαζί τους δεν καθησυχάζομαι.
Εκτός αν προτιμάς να πάρεις μια γεύση από το νέο βιβλίο που έρχεται.
Είναι για μεγάλους και διαπραγματεύεται ένα ιδιαίτερο θέμα που όλους λίγο-πολύ μας έχει αγγίξει.