Testimonials

Αθήνα, 25 Δεκεμβρίου 2025

Στο παραμύθι «Ποτ», η αγάπη δεν παρουσιάζεται σαν κάτι παροδικό ή ευάλωτο∙ προβάλλει ως η μόνη αλήθεια που επιμένει, το μόνο άσβεστο φως που ούτε ο θάνατος, ούτε ο χρόνος, ούτε η μοναξιά μπορούν να σβήσουν.

Ο Χασάν, ένας ηλικιωμένος άνθρωπος που έχει χάσει τη σύντροφο της ζωής του, συνεχίζει να ζει λες και εκείνη δεν έχει φύγει ποτέ. Κουβαλά τον μόχθο μιας βαριάς δουλειάς, γέρνει το κορμί του στην κούραση, αλλά μέσα του το πείσμα της αγάπης παραμένει αλύγιστο∙ κάθε σταγόνα ιδρώτα μοιάζει σαν προσφορά στη γυναίκα του, σαν μυστική θυσία που τον ενώνει ξανά με εκείνη. Δεν παραδέχεται την απώλεια∙ την αρνείται, όχι από αδυναμία, αλλά από πίστη. Γιατί ξέρει, βαθιά μέσα του, πως αυτό που τους έδενε δεν μπορεί να σβήσει.

Κι εκεί, μέσα στο γκρίζο της καθημερινότητας, έρχεται ο Ποτ. Μικρόσωμος, σκανταλιάρης, ζωντανός σαν σπίθα που πετά από σβησμένη φωτιά, κουβαλά την αθωότητα και τη φαντασία ενός παιδιού. Ο Ποτ δε λυπάται τον Χασάν∙ τον προκαλεί. Του δείχνει πως η αγάπη δεν είναι να θρηνείς το χαμένο, αλλά να συνεχίζεις να το δημιουργείς. Να φαντάζεσαι το πρόσωπο που αγαπάς, να το πλάθεις ξανά με τις γραμμές της μνήμης, να το ζωγραφίζεις με τα χρώματα της ψυχής σου. Η απώλεια δεν είναι τέλος∙ είναι η αρχή μιας άλλης παρουσίας, πιο άυλης αλλά το ίδιο αληθινής.

Μέσα από τον διάλογο του ηλικιωμένου και του πειραχτηριού, ξετυλίγεται μια αλήθεια που αφορά κάθε άνθρωπο: η αγάπη δεν πεθαίνει. Δεν λιώνει, δεν σβήνει, δεν καταρρέει στην ανυπαρξία.

Ό,τι αγγίξαμε με αγάπη, ό,τι φωλιάζει μέσα μας σαν αληθινό βίωμα, μένει αιώνιο. Γίνεται μνήμη που ανασαίνει, όνειρο που μας ξαναφέρνει τον αγαπημένο κοντά μας, φλόγα που τρέμει αλλά ποτέ δεν σβήνει.

Ο «Ποτ» δεν είναι μόνο μια ιστορία για έναν άνθρωπο που δεν μπορεί να δεχτεί την απώλεια της γυναίκας του. Είναι ένας ύμνος στην ακατάλυτη δύναμη της καρδιάς∙

στην ικανότητα του έρωτα να ξεπερνά τα σύνορα του χρόνου, να αρνείται τον θάνατο και να αναγεννιέται αδιάκοπα. Είναι μια υπενθύμιση ότι όσο θυμόμαστε, όσο δημιουργούμε, όσο φανταζόμαστε, η αγάπη μας συνεχίζει να ζει. Και όχι μόνο ζει∙ δυναμώνει.

Ο Ποτ γίνεται η φωνή αυτής της ελπίδας, το σπινθήρισμα που αποκαλύπτει πως η ζωή δεν τελειώνει με την απώλεια, αλλά βρίσκει νέους δρόμους μέσα από την ψυχή. Η συντροφιά του με τον Χασάν μάς δείχνει πως το πιο σπουδαίο δώρο που κουβαλάμε είναι η ικανότητά μας να αγαπάμε ξανά και ξανά, πέρα από τη φθορά, πέρα από τον χρόνο, πέρα ακόμη κι από το αδύνατο.

Γιατί στο τέλος, η αγάπη είναι το μόνο πράγμα που δεν μπορεί κανείς να μας αφαιρέσει. Είναι το μόνο που μένει, το μόνο που φωτίζει, το μόνο που επιμένει. Κι αυτό είναι το δώρο του παραμυθιού: να μας θυμίσει πως ό,τι αγαπήσαμε αληθινά θα υπάρχει για πάντα μέσα μας, άθικτο και ολοζώντανο, όσο κι αν όλα γύρω αλλάζουν και χάνονται.

Σε ευχαριστώ πολύ αγαπημένη για την τιμή που μου έκανες να γράψω σήμερα για σένα.

Με αγάπη, 

Φωτεινή Κοντοπούλου

Νηπιαγωγός – Συγγραφέας