Πόσες φορές εκπλήσσεσαι όταν συναναστρέφεσαι κάποιον και διαπιστώνεις πως ακόμα και ο τρόπος σκέψης του, διαφέρει από τον δικό σου;
Όλοι μέσα από τη διαφορετικότητα που μας χαρακτηρίζει, είμαστε μοναδικοί και ξεχωριστοί!
Το θέμα είναι να καταφέρουμε να συνυπάρξουμε λαμβάνοντας υπόψη τόσο τη δική μας διαφορετικότητα όσο και του διπλανού μας.
Κι από την αναγνώριση αυτής της διαφορετικότητας θα πρέπει να ξεκινήσουμε, αν επιθυμούμε να έχουμε στη ζωή μας υγιείς σχέσεις! Ειδάλλως το αρχέγονο συναίσθημα του θυμού παραμονεύει για να δείξει το πιο σκληρό του πρόσωπο! Θυμώνουμε γιατί έχουμε προς στιγμή την προσδοκία ο διπλανός μας να συμφωνήσει οπωσδήποτε μαζί μας! Άσε που όταν η γνώμη του τυχαίνει να μη συνάδει με τη δική μας, επιδιώκουμε με το ζόρι να τον πείσουμε για το αντίθετο. Μα αλήθεια υπάρχει λόγος;
Γι΄ αυτό…
…πριν προλάβεις να θυμώσεις, αναρωτήθηκες γιατί ο συνάνθρωπός σου, ο διπλανός σου, ο συνεργάτης σου, ο άνθρωπός σου έκανε αυτό που έκανε ή είπε αυτό που είπε; Ήσουν διαλλακτικός μαζί του, άνοιξες διάλογο να καταλάβεις το δικό του «γιατί»; Αυτό το «γιατί» τον διαφοροποιεί από σένα! Έβαλες τον εαυτό σου στην θέση του; Εσύ δεν είσαι διαφορετικός από εκείνον; Ποιος ο λόγος που προσβάλλεσαι και εκνευρίζεσαι;
Το πιο εύκολο πράγμα που μπορούμε να κάνουμε είναι να θυμώσουμε και να γυρίσουμε την πλάτη στη διαφορετικότητα του συνανθρώπου μας. Όμως τόσο η αδιαφορία όσο και οι εν βρασμώ κινήσεις και κουβέντες, καταλήγουν σε αδιέξοδο. Ο σκοπός είναι να δούμε με ανοιχτό μυαλό και καρδιά το γεγονός που προκύπτει _όποιο και να είναι_ κι αναγνωρίζοντας πως δεν σκέφτονται όλοι όπως εμείς, να δούμε τι είμαστε διατεθειμένοι να πράξουμε ώστε η συνύπαρξη αυτή να βελτιωθεί και για δύο μέρη.
Με την αποδοχή της διαφορετικότητας οι σχέσεις γίνονται ευκολότερες, η κατανόηση πιάνει τα ινία κι οδηγεί την όποια σχέση, στην αρμονική συνύπαρξη. Όχι απλώς στη συμβίωση.
