Και ναι, δε λέω… είναι γεγονός πως δεν κάνουν όλοι με όλους και πως έχεις το δικαίωμα της επιλογής. Επιλέγεις να συμβιώνεις με αυτόν τον άνθρωπο για κάποιους λόγους. Επιλέγεις να συνεργάζεσαι με τον Χ και τον Ψ για άλλους όσους. Συμβιώνεις όμως-δε συμβιώνεις, συνεργάζεσαι-δε συνεργάζεσαι, σε κάθε περίπτωση οφείλεις να σέβεσαι τη διαφορετικότητα για να συνυπάρξεις!
Αυτή τη λεπτή γραμμή της αναγνώρισης «του διαφέρειν» την ξεχνούν οι άνθρωποι και πολλοί δυστυχώς δεν την ξέρουν κιόλας! Έτσι δημιουργούνται οι συγκρούσεις.
Πέρα από τα εξωτερικά χαρακτηριστικά μας έχουμε διαφορές και σε πολλά άλλα.
Όλα πιστεύω έχουν να κάνουν όχι μόνο με τα γονίδια, όχι μόνο με τα ερεθίσματα που λαμβάνουμε από τον κοντινό μας περίγυρο, αλλά και με το τι αφήνει πάνω μας η ζωή καθώς περνάει. Έχω συναντήσει περίεργους και ευέξαπτους ανθρώπους που μόλις η ζωή τους χάρισε κάτι ανέλπιστα ζηλευτό κι ευχάριστο “μεταλλάχθηκαν” κι έγιναν φιλικοί και προσιτοί. Έχω γνωρίσει ανθρώπους που ήταν ευγενικοί, και μετά από ένα άσχημο χτύπημα της ζωής ή μια απώλεια, μετατράπηκαν σε απόμακρα και επιθετικά πλάσματα.
Κάθε βίωμά μας λοιπόν επιφέρει σωρεία αλλαγών στη συμπεριφορά και στον χαρακτήρα μας.
Είναι όμως αυτές οι αλλαγές πάντα αποδεχτές από τους συνανθρώπους μας; Είναι για σένα αποδεχτή η όποια αλλαγή του διπλανού σου; Η αλήθεια είναι πως όχι. Και δεν είναι υποχρεωτικό να την αποδεχτείς. Είναι όμως φρόνιμο να αναγνωρίσεις ότι διαφέρεις κι εσύ κι εκείνος, ότι όλοι διαφέρουμε. Κι αυτό είναι ένα μεγάλο βήμα που σε προτρέπω να κάνεις, πριν καταδικάσεις κάθε σχέση, κάθε είδους.
Αν επιλέξεις να αναγνωρίσεις τη διαφορετικότητα του άλλου, ίσως ανακαλύψεις και ομοιότητες με εκείνον που σε άλλη περίπτωση θα ξεθύμαιναν νικημένες αν αδιαφορούσες ή θύμωνες.
Επιπλέον θα δεις ιδίοις όμμασι μια βελτιωμένη έκδοση του εαυτού σου.
Ενδεχομένως μάλιστα εκείνο το χαρακτηριστικό του συνανθρώπου σου που αρχικά σου προξένησε ανάμεικτα συναισθήματα, να θελήσεις να το υιοθετήσεις κιόλας γιατί διαπίστωσες εντέλει ότι “σου κάνει”!
